Galerij Els de Niet

Nacht

Ver in de nacht zocht zij het leven
dat in de dag verborgen bleef
in stuurloos streven,
het aarzelende voortbestaan,
de twijfel en de zucht: ik leef
om weg te gaan.

Weg van het tomeloze trillen
van oude angst; de zure brij
van alles willen
tot aan de rand; zij hoort alleen
een rafelige stem: ben ik
mijzelf een steen?

Een onbewogen vaste vulling
van wat ooit, in vergeten tijd
beweging ving?
Zij wist niet meer hoe lang de strijd
verborgen lag in de herinnering.

Als naakt wit krijt
dat krassend, krijsent teksten op een
schoolbord schrijft, en dan weer
snel de letters laat verdwijnen,
en door rent als een dronken dromer,
wil landen op een uitgestorven maan
om stil te zijn
en naakt en onverwoestbaar, klein.

En sprakeloos, geen woord, geen teken,
geen verhaal,
geen uitgestorven mensentaal.

Ver in de nacht, verborgen voor de dagen
zocht zij het aarzelende voortbestaan:
te leven om soms even weg te gaan
en niets te horen, niets te kunnen vragen.

Els de Niet 2011

nav Gerrit Achterberg’s gedicht: ‘Thebe’